Dette lesarinnlegget stiller kritiske spørsmål ved Koranen sitt påståtte guddommelege opphav, og viser til ei rekkje påståtte feil, sjølvmotseiingar og problematiske moralske føringar i teksten.
Av: N. N.
Dei mange feila, sjølvmotseiingane og moralske problema i Koranen viser med svært høg sannsynlegheit at boka er menneskeskapt, truleg forfatta eller samanstilt av Muhammed. Den påstått guddommelege openberringa held ikkje mål verken logisk, moralsk eller faktuelt. Islam framstår difor ikkje som ei sann religion, men som ei politisert og maktbasert lære med inhumane ideologiske og moralske konsekvensar, der uærlegdom ofte er legitimert.
A. Lovleg verbal uærlegdom
Islamsk lære opererer med minst åtte vide kategoriar for lovleg verbal uærlegdom, ofte samla under omgrep som taqiya. Desse kan nyttast dersom det tener islam sitt forsvar eller utbreiing, og i praksis også i mange andre situasjonar. Dette er eit grunnleggjande problem ikkje-muslimar bør kjenna til, men temaet blir nesten aldri teke opp av politikarar eller media.
B. Lovleg uærlegdom i handling
I tillegg finst det fleire kategoriar der uærlegdom i handling er tillaten, inkludert steling, røving, utpressing og bedrageri, når det kan rettferdiggjerast religiøst.
C. Lovleg pedofili
Islam har inga klar nedre aldersgrense for ekteskap eller seksuell omgang, og Muhammed sitt eige føredøme blir brukt som norm, til dømes forholdet til Aisha, som ifølgje tradisjonelle kjelder var rundt ni år då samlivet byrja, medan Muhammed var om lag 53.
D. Lovleg valdtekt av fanga kvinner og slavinner
Koranvers som 4:24, 8:69, 23:6, 33:50 og 70:30 legitimerer seksuell bruk av krigsfangar og slavinner. Også her blir Muhammed sitt eige føredøme trekt fram, mellom anna i tilfella Rayhana bint Amr og Safiya bint Huyayy. Moralen liknar meir på mafiaetikk enn universell etikk. Også dette er eit tema politikarar og media systematisk unngår.
E. Abrogeringar i Koranen
Det finst ifølgje islamsk teologi rundt hundre tilfelle der Allah må abrogere, altså oppheve eller rette, tidlegare openberringar. Ein allvitande gud gjer ikkje feil han seinare må korrigere. Sjølv om talet kan diskuterast, er eksistensen av abrogeringar udiskutabel.
F. Anti-integrering
Det finst minst 144 Koran-utsegner som motarbeider integrering og sameksistens med ikkje-muslimar. Lister over desse finst, men temaet blir nesten aldri nemnt i offentleg debatt.
G. Valdsideologi
Minst 370 utsegner i Koranen er positive til, eller direkte oppmodar til, vald, krig, terror og drap, ofte omtalt som “verses of war”. Dette kjem i tillegg til Muhammed sitt valdelege føredøme. Som det øvste idealet i islam er han ein modell alle truande blir oppmoda til å etterlikna. Ideologien kan samanfattast slik: Dei vantru skal omvendast, undertrykkast gjennom særskattar, eller drepast.
H. Uklare og motstridande utsegner
Koranen hevdar sjølv at Allah uttrykker seg klart og eintydig. Likevel finst det rundt 400 utsegner som er uklare, tvitydige eller sjølvmotseiande. Dette talar sterkt mot påstanden om guddommeleg opphav.
I. Diskriminering og religionsbasert rasisme
Koranen inneheld minst 1 285 utsegner som varierer frå diskriminerande til openbert hatefulle mot alle ikkje-muslimar. Dette dannar eit ideologisk grunnlag for vald og undertrykking. Likevel blir dette aldri teke inn i den offentlege rasismedebatten, der fokuset nesten utelukkande ligg på påstått rasisme mot muslimar, medan majoritetsbefolkninga får skulda.
J. Faktiske feil og sjølvmotseiingar
Det er dokumentert over 2 000 faktiske feil og motseiingar i Koranen, mellom anna innan astronomi, biologi og historie. Mange av desse samsvarar med den feilaktige kunnskapen som var utbreidd på Muhammed si tid. Ein gud ville ha visst betre. Éi alvorleg feil er nok til å diskreditere påstanden om guddommeleg opphav, men mengda gjer konklusjonen overveldande sterk.
K. Feila som bevis
Samla utgjer desse feila eit av dei sterkaste bevisa for at Koranen er oppdikta av menneske, ikkje openberra av ein gud.
L. Motivet til Muhammed
Muhammed tente stort på læra si, gjennom ære, lydnad, makt, spesialreglar frå Allah, rikdom og tilgang på kvinner. Islam framstår difor meir som eit valdeleg politisk erobringssystem kamuflert som religion, enn som tru. Han hadde både makt og motiv til å dikte.
M. Islam sin historiske ekspansjon
Islam spreidde seg i stor grad gjennom valdsideologi. Folk i erobra område kunne sleppe undertrykking ved å konvertere. Etter konvertering er det i praksis livsfarleg å tvila, stille spørsmål eller forlate trua. Dette blir ytterlegare forsterka av legitimeringa av uærlegdom, der offer kan bli fortalt kva som helst for å lokkast inn i, eller haldast fast i, islam.
N. Teologisk konsekvens
Dersom det ein stad finst ein ekte gud med ein Himmel og eit Helvete, ein gud muslimane har forkasta til fordel for hovudfiguren i den dokumenterbart oppdikta Koranen, er det i så fall synd på muslimane. Dei vil ikkje ende i hans Himmel.
O. Sitat
«Å undersøkje Koranen for feil og vurdere om han er sann eller falsk, burde interessere muslimar meir enn nokon andre. Men leiarane har det for godt som det er.»
Kopiering er tillaten.
Sprei kunnskap om islam.
